ببخش مرا!

اگر گاهی حتی به اندازه کاهی دل جانی را شکستم. همان جانی بی ابتدا و انتها که مرا آفرید.

ببخش مرا!

چرا که چندین سال است که ادعا می کنم دوستت داشته ام و می دانم که هنوز دست‌هایم بوی خاک می‌دهد. همان خاکی که از آن بیدار شدم.

ببخش مرا!

چرا که هنوز  گرفتار اندکی گل نم باران خورده شده‌ام. و هنوز حتی نمی‌دانم نشانی دریا را از چه کسی باید بپرسم.

ببخش مرا!

چرا که با این همه حرف می‌دانم گم شده ام و باز هم دست‌هایم را به خاک می‌نشانم.

راستی دست‌های من! آسمان کجاست؟