خدای مهربان!

دلم در این دنیا غریب است. و تو غریبی‌ام را زیباتر از آنچه که هست میدانی.

غریبی یعنی بدانی که این هفته ها و روز های کوتاه نفس کشیدن فقط یک پل است برای گذر از این رود وحشت دنیا.

خدا جان من!

دلم می‌خواهد که از این رود راحت تر بگذرم. و دستگیری باشم برای آنان که نیازمندند. هر چند که ریسمان کمک خودم را به امید تو گره زده‌‌ام.

خدای همه هستی!

این گره ریسمان امید را به خودت سپردم.

می دانم که تو هر روز آن را محکم تر از روز قبل به امید خودت پیوند می‌زنی .

من برای این آرزو

                                   تلاش می‌کنم.

                                                          من به این امید امیدوارم.