کد تغییر شکل موس



سیب سرخ
 
قالب وبلاگ
نويسندگان

عبرت گرفتن خوب است گاهی فکر می کردم آدم فقط از مردن این و آن باید عبرت بگیرد و حواسش را جمع کند که گناه نکند تا به بهشت برود اما الآن قضیه فرق می کند چون سعی می کنم برایم همه چیز پند باشد چرا که آدم باید طبیعت را موزه کند برای عبرت گرفتن اما نه عبرت برای بهشت رفتن.

 

 آدم می تواند از یک تکه گیاهی که آسفالت را می شکافد تا به هدفش یعنی نور برای رشد دست پیدا کند؛ پند بگیرد تا بفهمد نور چقدر مهم است. آدم باید پر وبال زدن پرنده در قفس برای رسیدن به اوج آسمان  برایش کلاس درس باشد.آدم باید از خندیدن یک گل اندیشه کند که گل چرا و به چه می خندد. آدم باید درک کند که خروس صبح و شام چه می گوید آدم باید بفهمد همه چیز را باید بفمهد. چرا که یکی حجت را برایش تمام کرد که برگ های سبز و کوچک دلش به دنبال نور است تا ببالد  اندیشه اش برای نو کردن و شکوفا شدن پر و بال بگیرد و بداند اگر به دنبال نور محض رفت هیچ وقت چشمانش تاریکی ها را نمی بیند. و خدا عقل را به انسان داد تا تأمل کند که روحش خودش را به در دیوار دنیا می کوبد تا آزاده شود و در فرای زمین پرواز کند و به آسمانیان بیاندیشد و خودش را به آسمان برساند و با آسمانیان پیوند پیدا کند. یکی خندیدن رز را نشانش داد تا بفهمد وقتی خدا از او راضی است این گونه روانش می خندد. صدای خروس را خلق کرد تا از سبوح قدوس گفتنش یاد بگیرد و ذکر خدا نه ورد زبانش بلکه در بند بندش ریشه بدواند و اگر زبان نگفت از روحش صدا بلند شود. آن وقت انسان، انسان می شود و خدا را نه برای بهشت بردنش می خواهد و نه از دوزخش می ترسد فقط به یک و تمام هم و غم خود را صرف آن می کند و آن رضایت خداست رضایتی که روح انسان را آرام می کند و مثل آن است که انسان به دامان مادرش بازگشته و آرامِ آرامِ آرام گرفته است.

[ سه‌شنبه ٩ آذر ۱۳۸٩ ] [ ٩:۱٦ ‎ب.ظ ] [ مریم نیکوحرفیان ]
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ

امکانات وب