کد تغییر شکل موس



سیب سرخ
 
قالب وبلاگ
نويسندگان

حیف که کودکی‌هایم تمام شد!

آخر کودکی هایم، همه را دوست داشتم. در فکرم همیشه احساس دوستی بود برای همه ی آدم ها.

و در خاطر من این بود که همه ی آدم های دنیا نسبت به هم، همین طوری فکر می کنند؛ مثل من.

بزرگ شدم؛

فهمیدم که همه آدم ها دوست من نیستند این را خودشان به من فهماندند.

بزرگ شدم؛

 فهمیدم که من هم دوست همه ی آدم ها نیستم، این را هم خودشان به من فهماندند.

این ها را دانستم که، چشم  دنیای من  پر شد از مخلوطی از گل و خار و خاشاک.

راستش هنوز هم هرچه نگاه می کنم خار و گل را از هم تشخیص نمی دهم.

و ترس است که در قلبم رژه می رود. که، که خوب است و که بد...

چقدر باید تأمل کنم تا  همه آدم های دنیا مثل کودکی های من فکر کنند؟

به زبان  انتظار کودکی هایم:

چند تا بخوابم آدم ها خوب می شوند؟!

 

[ سه‌شنبه ٢٦ مهر ۱۳٩٠ ] [ ۸:٥٢ ‎ب.ظ ] [ مریم نیکوحرفیان ]

می‌دانستی که ابر چقدر زمین را دوست دارد که ذرات وجودش را دانه دانه می‌چکاند تا به زمین برسد.

و زمین هم به وجود همان قطره‌قطره‌ها است که زنده مانده است.

زمین نیازمند عشـقی است که دانه دانه از عمق سقف آبی می‌چکد.

و در عمق این عشـق زیبا ـ‌ عشـق خدا به بشر نهفته است. که اگر آن دوستی را در نهاد پنبه‌های آسمان نگذاشته بود نه زمینی بود نه از هستی انسان خبری بود.

خدایا به خاطر این عشق

                     و عشق های زیبای دیگر

                                     بین اجزا این هستی

                                                        تو را سپاس

                                                                      سپاس

                                                                              سپاس...

 

[ یکشنبه ۱٠ مهر ۱۳٩٠ ] [ ۸:۱۳ ‎ب.ظ ] [ مریم نیکوحرفیان ]
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ

امکانات وب